صنعت، بمنظوررفع نیازهای جامعه بوجود می آید و چنانچه تحت شرایط قانونی و با رعایت موازین اجتماعی فعاليت نماید می تواند بهره وری حداکثر را داشته باشد.
بنابراین باید انتظار داشت که در صنعت از ارزانترین مواد اولیه و منابع انرژی استفاده شود ضمن اینکه مواد بکار رفته در تاسیسات صنعتی، باید از دوام کافی برخوردار باشد بعلاوه به کمک تکنولوژیهای ارزانتر، مواد اولیه به محصولات مورد نظر تبدیل گردند.
نقش یک صنعتگر آن است که ایده های علمی را در اشل صنعتی بکار بیاندازد. یک صنعتگر از بین روشهای مختلف و گوناگون، طرحی را انتخاب و اجرا می نماید که از لحاظ ایمنی، سلامت و جنبه های اقتصادی مورد تایید جامعه باشد. لذا هیچ طرح صنعتی نمی تواند بدون توجه به موارد یاد شده در بالا قابل قبول باشد.
طراحی صنعتی، در واقع طراحی محصولاتی است که در ابعاد وسیع به تولید انبوه می رسند و تفاوت طراحی در آن با دیگر رشته های هنر در این است که علاوه بر زیبائی شناسی، کارکرد و پیش بینی های تولید انبوه نیز در طراحی مورد نظر قرار میگیرند.
جنبه هایی که یک طراح صنعتی در کار طراحی خود به آنها می پردازد، شامل فرم کلی محصول مورد طراحی، محدودیت جزئیات آن در ارتباط با یکدیگر، رنگ، بافت ، صدا و جنبه های مربوط به ارگونومی محصول است.
طراح صنعتی در مرحله بعد با در نظر گرفتن مسائلی چون ایمنی، نوآوری، جنبه های زیست محیطی و استاندارد، در زمینه های روش تولید، انتخاب مواد و روش ارائه محصول به بازار، مثل بسته بندی، بررسی های لازم را انجام داده و طرح خود را ارائه می دهد. یک طراح صنعتی میتواند با روندی که ذکر شد در حالی که یک محصول را از لحاظ زیبائی، کیفیت و کارکرد ارتقا می دهد، هزینه های تولید را کاهش داده و محصول را هر چه جذاب تر در اختیار مصرف کننده قرار دهد.